شعر فارسی آیات غمزه

آمده لشکری از امت سلمان به خیابان

رضا خورشیدی فرد — Wed, 18 Mar 2026 09:36:00 GMT

زودتر آمده امسال بهاران به خیابان
آمدیم از خم هر کوچه چو باران به خیابان

بعثت ما همه از جنس شکوه است و حماسه
ما نگفتیم از اندوه فراوان به خیابان

«و استقم» راز همان مشت گره‌کردۀ موج است
که رسیده‌ست به فرمودۀ ایشان به خیابان

ما پس از این رمضان هم وسط معرکه هستیم
هر شب ما شب قدر است، خیابان به خیابان

همه با عشق سرودیم خدا را، که نیاید
با همین شور و همین زمزمه شیطان به خیابان

با مباهات بگو: یا نبی الله! به حیدر
آمده لشکری از امت سلمان به خیابان

روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما

رضا خورشیدی فرد — Sun, 15 Mar 2026 13:31:00 GMT

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما
تا آسمان کشیده شده شاهراه ما

در بین مسجدیم، کنار سپاه عشق
قوّت گرفته است سپاه از سپاه ما

شیطان هراس دارد از این اتحادها
هر دم نشسته منتظر اشتباه ما

این قدرت نظامی و موشک به جای خود
او بیشتر بترسد از این «افتتاح» ما

اَشکوا اِلَیک... ما پدر از دست داده‌ایم
اما نیامده‌ست به لب هرگز آه ما

وقت نبرد آمده و وقت آه نیست
«جوشن کبیر» ماست لباس سیاه ما

از مسجد آمدیم به میدان انقلاب
دست خداست بین خیابان پناه ما

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم
روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما

لبم آتش گرفت امروز وقتی آب نوشیدم

رضا خورشیدی فرد — Sat, 26 Jul 2025 13:43:00 GMT

خدا می بیند و پشت و پناهِ مادری تشنه است
خدا امروز هم همچون خدایِ هاجری تشنه است

خدا می بیند و این درد ها را می دهد تسکین
به خون ما اگرچه تا قیامت لشکری تشنه ست

خدا می بیند و از ماجرای ما خبر دارد
خبر دارد که زیر آسمانش دختری تشنه است

خدا می بیند و جریان همان تکرار تاریخ است
برای دیدن یک لقمه نان،چشمِ تری تشنه است

خدا می بیند و موسی خبر دارد عطش اینجا
برای کشتن اطفال ما افسونگری تشنه است

خدا از باغبان بهتر خبر دارد در این صحرا
برای قطره ای باران گلِ نیلوفری تشنه است

ولی در این عطش هم سبزی گلدسته ها باقی است
برای گفتن الله اکبر، اکبری تشنه است

در آن سو لشکری از حرمله تیر و کمان در دست
در این سو کودکی بر روی دست مضطری تشنه است

عطش محشر به پا کرده است و کوثر خوب می داند
امیرالمومنین تنها پناه محشری تشنه است
.
لبم آتش گرفت امروز وقتی آب نوشیدم
زمین شد کربلا و روضه ام از حنجری تشنه است

دلم خون است اما بگذریم امروز وقتش نیست

رضا خورشیدی فرد — Tue, 24 Jun 2025 00:55:00 GMT

و بعد از هر سلامی عشق لحنی آتشین دارد
اگر چه واژه واژه هیبتی اندوهگین دارد

به نام گفتگو در بین هاون آب کوبیدید
ببین امروز تهران را.... تلاشت آفرین دارد!

برای وعده ای دین خودت را تیرباران کن
جهان کفر بسیار اینچنین نظم نوین دارد

دلم خون است اما بگذریم امروز وقتش نیست
ندارد نا امیدی عاشقی که درد دین دارد
::
سلامی حاج قاسم را زیارت می کند امروز
و بر لب ادخلوها بسلام آمنین دارد

سلامی و رشید و باقری امروز بسیارند
هزاران مثل این مردان هنوز این سرزمین دارد

نمی دانم زمانش را نمی دانم کجا اما
یقین دارم که ایران پاسخی بهت آفرین دارد

چادر صدیقۀ اطهر شهادت می‌دهد

رضا خورشیدی فرد — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

سخت‌تر از این‌که روز از کفر و ایمان بگذریم
سخت‌تر از این‌که از شب با غم نان بگذریم

سخت‌تر از این‌که از خیر همان یک لقمه نان
با وجود درد بی‌درمان دندان بگذریم

سخت‌تر از این‌که همچون کودکان گل‌فروش
با نگاه مضطرب از هر خیابان بگذریم

سخت‌تر از این‌که با پای برهنه تشنه‌لب
از میان خارهای یک بیابان بگذریم

سخت‌تر از این‌که چندین روز قبل از اربعین
بی گذرنامه شبی از مرز مهران بگذریم

سخت‌تر از این‌که شام جمعه با دلواپسی
از خیابان ولی‌عصر خندان بگذریم

سخت‌تر باشد که در بین بلاد مسلمین
هر کجا که خواستیم از حکم قرآن بگذریم

در وصیت‌نامه‌ها گفتند و گفتند از حجاب
با چه رویی از روی خون شهیدان بگذریم؟!

چادر صدیقۀ اطهر شهادت می‌دهد
ما برای آرمان خویش از جان بگذریم

به سمت کعبه نگاهش نماز می‌خواند... (زبان حال مسجدالاقصی)

رضا خورشیدی فرد — Fri, 22 May 2020 08:21:00 GMT

چقدر ها کند این دست‌های لرزان را؟
چقدر؟ تا که کمی سردی زمستان را...

چقدر با تن یخ بسته، باز صبر کند
هجوم رخوت و تخدیر برف و بوران را؟

به سینه و سر خود می‌زنند پنجره‌ها
کسی نواخته انگار طبل طوفان را

به پشت پنجره‌های شکسته می‌بیند
تمام روز تگرگ و گلوله‌باران را

مسیرها همه صعب‌العبور و نافرجام
خدا به‌خیر کند جاده‌های لغزان را

به دوش خسته کشیده‌ست سالیان زیاد
شبیه گنبد خود درد و رنج انسان را

به لطف هُرم نفس‌های انبیاست، اگر
رسانده تا به چنین روز نیمۀ جان را

اگر صدای گلوله امان دهد شاید
به گوشمان برساند نوای ایمان را

کنار منبر گوشه‌نشین خود دیده‌ست
نفس نفس زدنِ آیه‌های قرآن را

شریک گریۀ محراب می‌شود گاهی
مگر کمی ببرد غربت شبستان را

میان حلقۀ لات و هبل گرفتار است
چقد گریه کند خنده‌های شیطان را؟

بخوان دو کاسۀ خون در هجوم اشک‌آور
برای ندبۀ آدینه چشم گریان را

نماز جمعۀ این هفته هم اقامه نشد
کجای دل بگذارد غم فراوان را

هنوز حسرت یک عید بی عزا دارند
مناره‌ها که ندیدند ریسه‌بندان را

تنیده تار به تکرار عنکبوتی پیر
که سهم خویش کند گوشه‌های ایوان را

مترسکی که اجیر کلاغ‌ها شده است
شکسته با تبرش حرمت درختان را

به حُسن یوسف خود آب می‌دهد با اشک
و مرهمی شده این‌گونه زخم گلدان را

«نماز نور بخوانید بر جنازۀ شمع»*
شنیدم از زکریا به مصرعی آن را

به کوچ شانه‌به‌سرهای این دیار قسم
که باد نوحه شده غربت سلیمان را-

به آن عزیز که از چاه آمد و با آه
کشید در بر خود میله‌های زندان را

به نغمه‌های مناجات حضرت داوود
که برده بود دل عاشق پریشان را

به آسمان چهارم که در جوار مسیح
به انتظار نشسته غروب هجران را

به گریه‌های جگرسوز حضرت یعقوب
که قطره قطره به غم بُرد شهر کنعان را

به کوه طور که در سوگ حضرت موسی
به انکسار کشانده‌ست کوه فاران را

به الخلیل که در سوگ لاله‌ها دیده‌ست
به کوچه کوچۀ خود حجلۀ شهیدان را

-از آن مسجدالاقصی‌ست لحظۀ معراج
که با صلابت خود جار می‌زند آن را

هنوز منتظر است و...، هنوز منتظریم
چقدر صبر کند سردی زمستان را؟

به سمت کعبه نگاهش نماز می‌خواند
به این ‌امید که آن آفتاب پنهان را...

ما به سوی چشمه از این خشکسالی می‌رویم

رضا خورشیدی فرد — Fri, 04 Oct 2019 09:05:00 GMT

ما به سوی چشمه از این خشکسالی می‌رویم
با گلوی تشنه و با مشک خالی می‌رویم

قطره قطره از میان روضه‌ها جاری شدیم
بین گرد و خاک جاده با زلالی می‌رویم

نیمه‌شب از بین نخلستان کوفه رد شدیم
با صراط المستقیم از آن حوالی می‌رویم

راه را سلمان نشان داده‌ست، در پیش کریم
کوله‌باری نیست با ما، دست خالی می‌رویم

«سرزنش‌ها می‌کند خار مغیلان در مسیر»
با تمام طعنه‌های احتمالی می‌رویم

میزبانِ بغضِ تاول‌هاست با باغ گلش
بین موکب‌ها همین که روی قالی می‌رویم

دسته دسته، تا حرم، پرچم به دوش، از شرق و غرب
با نسیم صبح و با باد شمالی می‌رویم

اربعینی‌ها خبر دارند ما از این مسیر
«با چه حالی آمدیم و با چه حالی می‌رویم»

کاش او پاسخ این شاید و اما می شد

رضا خورشیدی فرد — Wed, 06 Feb 2019 12:19:00 GMT

شاید او یوسف ذریه ی طاها می شد
روشنی بخش دل و دیده ی بابا می شد

شاید او در دل گهواره زبان وا می کرد
همدم فاطمه -فی المهد صبیا- می شد

شاید او بین مناجات و نماز شب خویش
جلوه ی روشنی از حضرت موسی می شد

شاید او از همه ی اهل جهان دل می برد
مثل پیغمبرمان خوش قد و بالا می شد

شاید او در سکنات و وجنات و حسنات
اشبه الناس به صدیقه ی کبرا می شد

شاید او مثل اباالفضل میان صفین
ذوالفقار علی عالی اعلی می شد

شاید او مشک به دوش از وسط نخلستان
از حرم با رجزی راهی دریا می شد

شاید اما چه بگویم که چه شد در آتش
کاش او پاسخ این شاید و اما می شد

خواستم از غربتت چیزی نگویم؛ آه گفتم...

رضا خورشیدی فرد — Fri, 31 Mar 2017 01:45:00 GMT

در میان جامعه از آه خود با ماه گفتم
ایها الهادی النقی؛ یابن رسول الله گفتم

نامتان تا بر زبان آمد به سامرّا رسیدم
ذکرکم فی الذاکرین را در میان راه گفتم

نیمه شب از مویتان از لیلةالقدرم نوشتم
صبح شد از رویتان از فالق الإصباح گفتم

آسمان چشم هایم را کمی ابری کشیدم
زیر باران قطره قطره از شما آنگاه گفتم

خاک های صحنتان مرطوب شد مانند ساحل
رو به دریا ایستادم از غمی جانکاه گفتم

خانه ات آباد ای مرد غریب ای مرد تنها
خواستم از غربتت چیزی نگویم؛ آه گفتم

آبرو دارم ولی با شوق لبخند رضایت
از گناهان خودم بینی و بین الله گفتم

بیت هشتم بود سامرّا برایم مشهدی شد
سمت خورشید خراسان جمله ای کوتاه گفتم

گفتم از شمس الشموس و تو همان شمس الشموسی
من ندانسته شما را تو شما را ماه گفتم

آنقدَر درگیر مضمون بودم و روباه پرده
که حواسم پرت شد آن شیر را روباه گفتم

شعر هرگز دست هایم را نمی بندد برایت
من به پیش پایت ای دریاترین با آه افتم

از آن زمان که پسرهای او شهید شدند...

رضا خورشیدی فرد — Sat, 11 Mar 2017 03:00:00 GMT

میان بارش بارانی از ستاره رسید
اگرچه مثنوی... اما چهارپاره رسید

چهار پاره ی تن، نه چهارپاره ی دل
چهار ماه شب بی کسی ولی کامل

چهار ابر به باران رسیده درساحل
چهار رود به پایان رسیده دریا دل

چهار فصل طلایی ولی میان خزان
چهار بغض غم انگیز و مادری نگران

چهار مرتبه وقتی به غم دچار شوی
برای دشمن خود نیز گریه دار شوی

مدینه، حسرت دیرینه ی دو چشم ترش
چهار قبر غریب است باز در نظرش

چقدر خاطره مانده است در مفاتیحش
و دانه دانه ی اشکی که بوده تسبیحش

نشسته بود شب جمعه ای کنار بقیع
کمیل زمزمه می کرد در جوار بقیع

غروب، لحظه ی تنهاییش دوباره رسید
غروب ها دل او خون تر است از خورشید

به غصه های جگرسوز می زند پهلو
دوباره شعله کشیده است آب وقت وضو

شروع می کند او لیله المصاءب را
همینکه دست به پهلو نماز مغرب را…

چهار رکعت دلواپسی پس از مغرب
چهار نافله در بی کسی پس از مغرب

در آسمان نگاهش که بی ستاره شده
چهار آینه مانده،هزار پاره شده

شکست آیینه هایش میان گردوغبار
شلمچه، ترکش وخمپاره، کربلای چهار

از آن زمان که پسرهای او شهید شدند
یکی یکی همه موهای او سفید شدند

و همسری که به دل غصه ای گذاشت،وَ رفت
نماز صبح سر از سجده برنداشت،وَ رفت

اگرچه بین غم وغصه های خود تنهاست
ولی چهارم هر ماه روضه اش برپاست

طراوتی که نرفته است سالها از دست
بهشت خانه ی او سفره ی اباالفضل است...

پسر آمد ولی مادر از احوال حرم پرسید

رضا خورشیدی فرد — Thu, 23 Feb 2017 21:16:00 GMT

حرم یعنی نگاه آبی دریا و طوفانش
حرم یعنی تلاطم های امواج خروشانش

حرم یعنی دعا یعنی توسل های در ندبه
حرم یعنی اجابت زیر گنبد بین ایوانش

حرم یعنی همان آب گوارا ظهر تابستان
حرم یعنی همان خورشید دنیا در زمستانش

حرم بید است مجنون است هرکس عاشقش باشد
میان بادها یک دم نمیخواهد پریشانش

حرم رود است مشهود است هرکس شاهدش باشد
شهادت می دهد راکد نخواهد ماند جریانش

و مادر گریه گریه از حرم گفت و پسر فهمید
چه آشوبی است در دلواپسی های فراوانش

پسر شوق پریدن را میان بال وپر حس کرد
پسر می رفت و مادر باز هم می شد غزلخوانش

حرم یعنی نگاه آبی دریا دریا و طوفانش
تویی طوفان آن دریا تویی موج خروشانش

اگر باران سنگ از آسمان بارید چترش باش
که حتی نشکند در سنگ باران بغض گلدانش

پسر می رفت و مادر با طنین آیةالکرسی
سپرد او را به آغوش رسول الله و قرآنش

قدوبالای او را دید چندین بار با حسرت
فقط می گفت زیر لب:به قربانش به قربانش

پسر رفت وفضای خانه را عطر حرم پر کرد
و مادر ماند و عکسی درمیان دست لرزانش

خبر آمد
ولی مادر
از احوال حرم پرسید
نپرسید از پسر هرگز میان بغض پنهانش

پسر برگشت و
مادر از حرم می خواند ومی دانست
نشسته عمه سادات در شام غریبانش

خبری بود در تنور انگار

رضا خورشیدی فرد — Sat, 22 Oct 2016 20:09:00 GMT

هیچ کس تا ابد نمی فهمد

شب آن زن چگونه سر شده بود

خبری بود در تنور انگار
خبر این بار، داغ تر شده بود

با دل خون وضوی گریه گرفت
بین سجاده نوحه گر شده بود

آسمان را به سمت خویش کشید
وسعت خانه بیشتر شده بود

شانه برداشت تا که مویش را...
شانه از دست چشم، تر شده بود

عطر برداشت تا که رویش را...
عطر می سوخت، خون جگر شده بود

آب برداشت تا گلویش را...
آب، دریای شعله ور شده بود

کاش آن شب سحر نمی آمد
سحر آمد ولی اگر شده بود...

پشت سر ایستاد و قامت بست
لحظه های نماز سر شده بود

رسیدم تا به نیشابور فهمیدم مسلمانم

رضا خورشیدی فرد — Thu, 25 Aug 2016 04:57:00 GMT

همه گویند مجنونم همه گویند «دیوانَه م»
دلیل عاقلانه بودنش را من نمی دانم

همیشه رود می فهمد که جریان چیست در پایان
شبیه برکه ها در حسرت دریا نمی مانم

صراط المستقیم من! رئوف من! رحیم من!
تو را این گونه می بینم تو را این گونه می دانم

تو با چشمان خود پشت سر من آب می ریزی
تو با دستان خود رد می کنی از زیر قرآنم

تمام راه، زحمت های من بر روی دوش توست
مرا شرمنده تر از این نکن حالا که مهمانم

اگر شمس الشموسی این تو و این چهره ی زردم
بسوزانم بسوزانم بسوزانم بسوزانم

«ضمانتگاه» شاید باعث آرامشم باشد
که هم چون آهوی سرگشته ای از خود گریزانم

حدیث نور را من سلسله در سلسله خواندم
رسیدم تا به نیشابور فهمیدم مسلمانم

چرا هدهد نمی بینم میان آن کبوترها؟
میان صحن تو انگار در ملک سلیمانم

اگرچه چند باری آمدم مشهد به پابوست
خدا می داند از هر چه نرفتن ها پشیمانم

به من لطفی کن ای چشمه به حق آن لب تشنه
به من لطفی کن ای باران که عطشانم ببارانم

شب جمعه ست فردا لحظه ی موعود می آید
میان جمکران در محضر تو ندبه می خوانم

همیشه با حضور تو حکایت همچنان باقی ست...

ولی مقابل خواهر نبود بهتر بود...

رضا خورشیدی فرد — Thu, 14 Nov 2013 05:31:00 GMT

دقیقه های پر از التهاب دفتر بود
قلم میان دواتی ز خون شناور بود

به روی خاک، گلی بود از عطش سیراب
که هرم گرم نفس هاش شعله پرور بود

مرور کرد تمام مسیر ذهنش را
که صفحه صفحه پر از خاطرات پرپر بود

چه چشم ها که ندیدند چشم های ترش
چه گوش ها که برای شنیدنش کر بود

ز خون او همه ی نیزه ها حنا بسته
لب تمامی شمشیرهایشان تر بود

در اوج کینه کسی داشت سمت او می رفت
و دست های پلیدش به دست خنجر بود

به روی تلّی از انبوه غصه های جهان
به جستجوی برادر نگاه خواهر بود

که با نگاه غریبانه اش گره می خورد
و ابتدای غم از این نگاه آخر بود

زمان زمان قیامت ، زمین... زمین لرزید
گمان کنم که همان روز ، روز محشر بود

کسی شنیده شد از لابه لای هلهله ها
که نغمه های لبانش غریب مادر بود

کسی به دست، سری ، آن طرف به سر دستی
بس است روضه ی لب تشنه ای که...

اگر که کشته نمی شد که نه... خدا می خواست
ولی مقابل خواهر نبود بهتر بود

حدود ساعت سه شاعر از نفس افتاد
دقیقه های پر از التهاب دفتر بود

از جنس صفین است شور نهروانش

رضا خورشیدی فرد — Mon, 11 Nov 2013 04:14:00 GMT

باران ندارد ابرهای آسمانش
باران نه اما چشم های مهربانش...

می خواست در سینه غمش پنهان بماند
نگذاشت اما گریه های بی امانش

دارد نفس های خودش را می شمارد
با هر قدم پشت سر آرام جانش

او می رود دامن کشان آرام آرام
مولای ما می ماند و داغ جوانش

چندین ستاره منتظر تا بازگردد
تا باز هم باشند محو کهکشانش

روی لب شمشیر او بانگ تفرّوا
از جنس صفین است شور نهروانش

آیا شنیدید إبن ملجم های کوفه
فزت و ربّ الکربلا را از زبانش؟

پاشید از هم چون اناری دانه دانه
در لحظه ی سرخ غروب بی کرانش

تأثیر آن دیدار آخر خوب پیداست
از عطر سیبی که می آید از دهانش

عمرش شبیه یک نماز صبح کوتاه
آمد سلام آخرش روی لبانش

پایان ابیات من و وقت نماز است
فرصت نشد دیگر بگویم از اذانش

شبا بیا ببینمت

رضا خورشیدی فرد — Sat, 13 Apr 2013 06:57:00 GMT

جدا می شم از تو ولی می رم پیش بابام علی
غصه نخور برای من چون اونجا خوبه جام علی

بیا کنار بسترم تا بشنوی درد دلم
چون که مث دستای من جون نداره صدام علی

تو اولین زیارتم با پدرم از تو می گم
می گم رسونده به شما از راه دور سلام علی

پیش بابام غم ندارم اون جا چیزی کم ندارم
فقط یه غم دارم اونم این که ازت جدام علی

اینو همه خوب می دونن یتیم نوازی کارته
خلاصه که جون تو و تک تک بچه هام علی

فدای اشک نم نمت شبا بیا ببینمت
کنار قبر من بشین قرآن بخون برام علی

اونقده منتظر می شم تا که یه روز بیای پیشم
چون که صفایی نداره بهشتِ بی امام علی